Co ja narobiłam!

Ciasteczkowy potwór

2012-01-21T09:51:00.000+01:00

Piątkowy wieczór miło jest uczcić, więc oczywiście to zrobiliśmy. Oprócz standardowego piątkowego Carcassonne upiekłam trochę ciastek. O ich jakości świadczy fakt, że oszczędny zazwyczaj w słowach i użyciu słodyczy P. pożarł sporą porcję z opanowaniem godnym Ciasteczkowego Potwora, wydając przy tym dźwięki artykułowane i pełne zachwytu.

Przepis jest amerykański (Martha Stewart? The Kitchn? niestety już nie pamiętam). Używałam go kilka razy, a tym razem wzbogaciłam o korzenne przyprawy i powstało coś bardzo dobrego, zimowego, zdecydowanie niedietycznego i genialnego z kawą.

Biorąc pod uwagę, że w sobotni poranek lubię słuchać radia, a właśnie trwa audycja polityczna, to z kawy mogłabym spokojnie zrezygnować na rzecz mleka, albo rumianku. Ale miało być o ciastkach, nie o polityce, prawda?

2 i 3/4 szklanki mąki (oryginalny przepis mówi o cups, więc ok. 30 dkg),
1 i 1/2 szklanki cukru,
1 czubata łyżeczka proszku do pieczenia,
1 płaska łyżeczka soli,
220 dkg masła,
2 i 1/2 łyżeczki cynamonu,
1 łyżeczka imbiru w proszku,
1 łyżeczka przyprawy 5 smaków,
1/2 łyżeczki roztłuczonego angielskiego ziela,
1 jajko,
piecyk rozgrzany do170 stopni z termoobiegiem.

Mąkę i wszystkie przyprawy zmieszałam razem w miseczce. W drugiej misce roztarłam masło z cukrem, aż zmieniło kolor (jakbym miała makutrę, byłoby znacznie szybciej i wygodniej), a potem dodałam do tego jajko i tarłam dalej, aż zrobiła się jednolita masa. Zajęło to pewnie z 10 minut. Potem stopniowo dosypywałam suche składniki i mieszałam dalej, aż wsypałam wszystkie i mogłam zagnieść ciasto rękami. Zrolowałam ciasto w dwa wałki i podzieliłam każdy na 18 kawałków, z których zrobiłam kulki, lekko spłaszczyłam i ułożyłam po 9 na wyłożonej papierem do pieczenia blasze i piekłam niecałe 20 minut. Pierwsze pożarliśmy jeszcze na gorąco...

A dziś rano obudziliśmy się w promieniach słońca. To miłe spotkanie po paru tygodniach niewidzenia!

Warzywny krem

2012-01-09T15:16:00.000+01:00

Obiecywałam sobie nie pisać na tym blogu o romantycznych upojeniach. Całe szczęście, ciężko jest rozpływać się w emocjach nad kalafiorem (też czytałam tę książkę, ale to był szczególny przypadek). A jednak odnajduję emocjonalny spokój i wielką radość w krojeniu warzyw, miażdżeniu ząbków czosnku, obieraniu cebuli. Zapach cieszy zawsze, nawet czosnkowy. Frajda z trzymania w ręku dobrego noża, dźwięk pękających pod jego naciskiem marchewek, pięknie rumieniące się cebulowe piórka.

Dziś nie słuchałam nawet radia, tylko kilku piosenek ze starych filmów. Wyciągnęłam składniki z lodówki i zrobiłam najprostszy na świecie, warzywny krem.

Tutaj też nie ma specjalnego przepisu, ale dla porządku notuję, co jest w środku:

dorodny seler,
dwa niewielkie ziemniaki,
cztery nieduże ząbki czosnku,
dwie marchewki,
średnia cebula,
śmietana dwunastka,
sól, pieprz, listek laurowy, kilka ziaren angielskiego ziela

Pokroiłam warzywa, zalałam wodą, doprawiłam. Gotowały się pewnie 25 minut, może pół godziny. Zmiksowałam, dołożyłam niecały, mały kubeczek śmietany. Jest dobre na zimę, nawet tak łagodną jak nasza obecna, kiedy dobrze jest rozgrzać najbliższych i siebie.

Niedzielne śniadanie

2012-01-08T13:16:00.000+01:00

Od bardzo dawna nie jadałam owsianki na śniadanie. Prawdę powiedziawszy, nigdy nie było momentu, kiedy mogłam powiedzieć, że "jadam owsiankę na śniadanie". Dopiero ubiegłej, bardzo mroźnej, zimy doceniłam ciepło, jakie daje poranna miseczka owsianki na mleku z rodzynkami i płatkami migdałów.

Od tej pory moje owsiankowe menu bardzo się wzbogaciło. Jadałam ją z daktylami, kandyzowanym imbirem (niesamowite połączenie), żurawiną i czekoladą. Po jakimś czasie przekonałam się też, że owsianka ugotowana na wodzie z odrobiną mleka jest jeszcze lepsza, niż na samym mleku, bo mniej słodka. No właśnie. To był jedyny problem owsianki: ileż można jeść słodkie śniadania?

I tak płynęłaby moja owsiankowa historia, gdyby nie ta notatka Amy Sherman na Epi-Log. Pikantna owsianka! Odkrycie roku! Hurra!

Przepis? Właściwie nie istnieje. Na dwie solidne porcje owsianki trzeba wziąć:

12-13 łyżek płatków owsianych (lubię górskie, nie przepadam za "instant")
po szczypcie soli, pieprzu i płatków chili
2 łyżeczki pesto (tak, też chciałabym robić domowe, jest styczeń, nie przesadzajmy)
2 jajka

Płatki z przyprawami zalewam wrzątkiem, gotuję parę minut, potem doprawiam pesto. W tym samym czasie sadzam jajka na maśle i smażę je pod przykryciem, żeby stworzyła się ta cudowna skórka na wierzchu. Kładę jedno na drugim. Jemy w zachwycie. Nie jesteśmy głodni aż do obiadu.

Zupa marchewkowa z kokosem

2011-12-10T15:58:00.001+01:00

Ładne już parę lat temu jadłam taką zupę u Susanne, która mieszkała podówczas w przepięknym miejscu w Warszawie i sam widok z jej okien wystarczył, żeby obudzić we mnie zielonego potwora. Tamtej soboty padał lodowaty, marznący deszcz, dotarłam na imprezę po całym dniu pracy i po podróży przez całe miasto, a Susanne wręczyła mi miskę gorącej, słodko-pikantnej zupy marchewkowo-kokosowej.

Od dawna myślałam, żeby spróbować ją odtworzyć, a okazja nadarzyła się dziś. Jedną sporą cebulę posiekałam drobno i poddusiłam na oleju z dodatkiem masła i łyżeczką curry. Dołożyłam do tego sześć dużych, startych marchewek i zalałam wodą - tylko tyle, żeby wszystko było przykryte. Następnie do garnka powędrował jeden pokrojony drobno ziemniak, półtora centymetra posiekanego korzenia imbiru, dwie płaskie łyżeczki soli, trochę pieprzu, czubata łyżeczka płatków chili i oczywiście prawie cała puszka mleka kokosowego. Jak tylko warzywa się rozgotowały, potraktowałam zupę blenderem.

Oczywiście najlepiej byłoby jeść ją ze świeżą kolendrą. Niestety, nie cierpię tego smaku (ale tutaj piszą, że to nie moja wina ;) Posypałam zupę pietruszką i to był dobry pomysł. Okazała się być bardzo pikantna i rozgrzwająca, z delikatnym aromatem kokosa, a słodycz gotowanej marchewki i kokosa ładnie się uwydatniła w kontraście z kwaskową pietruszką.

Serio, gdyby ktoś chciał zrobić tylko jedną rzecz z tych, o których wspominałam, to polecam tę właśnie zupę.

U Marianny orzechy w miodzie...

2011-12-04T01:21:00.001+01:00

Byłam dziś na cudownej imprezie. Absolutna rewelacja, wspaniali ludzie, cudna atmosfera - idealny sobotni wieczór. W południe przypomniało mi się, że warto byłoby coś ze sobą zabrać. Przeglądając rss-y wpadłam na Food in jars (polecam szczególnie fanom przetworów) i zdecydowałam, że zrobię prostą pochrupkę.

Rzecz jest naprawdę dobra i tak prosta, że można ją zrobić o szóstej rano i nie nadwyrężyć się przy tym intelektualnie.

Bierzemy orzechy etc. Mogą być fistaszki, laskowe, włoskie, pekan, nerkowce, migdały, pestki dyni - albo wszystkie naraz, albo wybrane rodzaje, w proporcji dowolnej. Ja wybrałam migdały, pestki dyni i orzeszki ziemne. Razem było ich więcej, niż 10 kubków. Zmieszałam je ze sobą i uprażyłam etapami na patelni. Strasznie szybko potrafią się spalić, więc naprawdę trzeba uważać. Następnie stopiłam masło z miodem (120 gramów, 8 łyżek), doprawiłam rozmarynem (4 łyżeczki), solą i cayenne, a potem wlałam to do gorących jeszcze od prażenia orzechów i wymieszałam. Rozłożyłam mieszankę na blasze i piekłam niecały kwadrans w około 180 stopniach. Oczywiście sklejają się bardzo łatwo, więc dobrze je co jakiś czas po prostu przemieszać.

Nie miałam syropu klonowego z oryginalnego przepisu, więc wzięłam miód i doskonale się sprawdził, ale mogłam dać więcej rozmarynu i cayenne. Rezultat jednak był bardzo dobry i planuję następne próby. I rzeczywiście ciężko się powstrzymać od podjadania...

P.S. W sprawie tytułu: Bardzo Przepraszam, Nie Mogłam Się Powstrzymać :)

Owsiane ciasteczka

2011-11-05T20:00:00.001+01:00

Weszliśmy do sklepu po herbatę i jajka. Wiadomo jednak, że wystarczy skręcić w niewłaściwą alejkę i plany mogą się diametralnie zmienić. W niewłaściwej alejce znalazłam owsianą mąkę i zmieniłam plany deserowe: zamiast pieczonych owoców zrobiłam owsiane ciastka.

Przepis zaczerpnęłam z wegańskiej strony Post Punk Kitchen. Trochę go zmieniłam - nie dodałam siemienia lnianego, stopiłam masło zamiast margaryny i zamieniłam biały cukier na brązowy. A, i piekłam je ciut dłużej niż podaje przepis, pewnie kwadrans zamiast zalecanych 10-12 minut.

Ciastka są absolutnie cudowne - pachnące, waniliowe, bardzo sycące (po dwóch chwilowo mam dosyć). Następnym razem zmniejszę ilość cukru i czekolady, bo w tej wersji są bardzo, bardzo słodkie.

Całe szczęście, że mamy do nich gorącą, gorzką herbatę!

Krem pomidorowy z soczewicą

2011-11-05T19:40:00.002+01:00

To jak to było? Że mam za dużo czasu? Mam. Pławię się w rozkosznym bytowaniu, lenistwie, wygodnej kuchni i paru wolnych dniach, które zgarnęłam po odrobieniu za kolegę kilku sobotnich dyżurów. Żyć nie umierać...

Poszliśmy dziś na spacer do Parku Akademickiego, obejrzeć tamtejsze lapidarium, ucieszyć się żółtymi liśćmi i po prostu pozwiedzać. Przy okazji obejrzeliśmy wystawę fotografii prasowej i poszwendaliśmy się po terenie Politechniki Gdańskiej, która jest przepiękna i gdybym mogła tam zamieszkać, natychmiast bym to zrobiła. Po powrocie zjedliśmy gorącą zupę pomidorową z soczewicą:

Trzy puszki krojonych pomidorów (remember, remember the fifth of November - żywych pomidorów niestety już nie ma) wlałam do garnka z solą, pieprzem, połową łyżeczki płatków chili, połową laurowego liścia, trzema ziarnami angielskiego ziela i szczyptą suszonego rozmarynu. Jak się zagotowało, wrzuciłam trzy garstki prześlicznej, czerwonej soczewicy, która natychmiast wypiła prawie połowę wody, więc dolałam jeszcze półtorej szklanki. Czerwona soczewica jest odpowiedzialna za jedno z największych moich kulinarnych rozczarowań - po zagotowaniu traci cały kolor. Ma jednak wielką zaletę - bardzo szybko się gotuje.

Zupę zjedliśmy z bazylią pod Trójkową audycję Jerzego Sosnowskiego o historii jazzrocka.

Curry. Ryba.

2011-11-03T19:47:00.003+01:00

Pamiętacie, że panga to nie ryba, nie wolno jej jeść i w ogóle? No właśnie. A ja czasem mam tak rozpaczliwą fazę na pangę, że MUSZĘ. Faza napadła mnie wczoraj i mimo jak zwykle bardzo inteligentnych doci^H^H^H^Huwag P. udusiłam pangę w formie curry.

Pomysł wziął się z curry Draakin, która podała je na imprezie i było arcyboskie. Aromatyczne, lekko słodkawe i pięknie pachnące. Moje - daję słowo - nie dorasta mu do pięt, ale na pewno będę podejmować kolejne próby!

Umówmy się, to nie wygląda, za to jest bardzo dobre.

Wzięłam dwie spore łyżki masła i stopiłam je w garnku razem z 3 łyżkami oleju. Wrzuciłam dwie płaskie łyżeczki curry, podgrzałam, wrzuciłam dwa ząbki posiekanego czosnku, przesmażyłam odrobinę i wrzuciłam trzy niewielkie cukinie pokrojone w półplasterki. Wymieszałam i zostawiłam na chwilę. Potem włożyłam tam nie do końca rozmrożone cztery filety z pangi, które przekroiłam tylko na pół.

Dusiło się tak około pół godziny. Połowę zjedliśmy wczoraj z makaronem sojowym, drugą połowę dziś z ryżem. Było gorące, pachnące i miłe.

Zupa z dyni

2011-11-02T14:39:00.003+01:00

Ciąg dalszy tej połówki dyni, którą wczoraj rozebraliśmy, czyli zupa. Ćwierć obranej dyni starłam na grubej tarce i ugotowałam prawie bez wody (no dobra, parę łyżek, ale dynia puszcza sok tak szybko, że wody prawie wcale nie trzeba). Do dyniowych ścinków włożyłam cztery ziarenka angielskiego ziela, płaską łyżeczkę soli, jeden listek laurowy i trochę pieprzu. Zagotowało się szybko (20 minut), na ostatnie parę minut wrzuciłam centymetr posiekanego, świeżego imbiru. Odstawiłam. Dziś zagotowałam raz jeszcze, wyłowiłam przyprawy, zmiksowałam na krem i dodałam parę łyżek jogurtu i 3 łyżeczki śmietany 18%. Może być oczywiście sama śmietana albo sam jogurt.

Zrobiłam zdjęcie w ostatnich promieniach listopadowego słońca i wrzucam je na bloga, dojadając ostatnie łyżki zupy z kubka. Jesienne i dobre...

Polenta z pieczoną dynią

2011-11-02T13:49:00.008+01:00

Plan był następujący: kupujemy dynię, wydrążamy wnętrze i robimy lampion, którym cieszymy się cały wieczór, a następnego dnia dynia zostaje pożarta w postaci zupy i może czegoś jeszcze. Plan nie wypalił do końca o tyle, że na całym osiedlu nie udało się znaleźć dyni w rozmiarze możliwym do zjedzenia przez dwie osoby w rozsądnym czasie. P. kupił więc pół dyni i przystąpiliśmy do pracy:

Pierwszą ćwiartkę zużyłam na zupę, a drugą upiekłam. Kawałki dyni (takie, jak na zdjęciu powyżej) posmarowałam oliwą, do której włożyłam wcześniej cztery zmiażdżone ziarenka angielskiego ziela, szczyptę soli i odrobinkę pieprzu. Wstawiłam je do piekarnika, do 150 stopni z termoobiegiem. Po około 20 minutach były lekko przypieczone i dobre. Zjedliśmy je z polentą, którą zrobiłam tak:

Zagotowałam dwie szklanki wody i posoliłam. Do wrzątku wsypałam niecałą szklankę kaszki kukurydzianej i ugotowałam na średnim ogniu mieszając cały czas, pewnie jakieś 6-7 minut. Zestawiłam kaszkę z ognia, starłam do niej trochę gałki muszkatołowej i wymieszałam z łyżeczką masła.

Całość była ciepła, miękka, świeża i lekko słodkawa, da się spokojnie zaliczyć do kategorii comfort food. Wyglądała tak:

Wiosenny koszyczek

2011-04-10T18:46:00.004+02:00

Leniwa niedziela z maszyną. W Trójce grała "Muzyka ciszy", a ja siedziałam sobie przy stole i szyłam koszyk na różności. Mam mnóstwo szmatek i resztek - niektóre z biskupińskiej koszuli, inne sprzed wielu lat, inne - całkiem nowe. W środku bawełna pozostała z szycia włoskich woreczków, na wierzchu - prawie ostatnia już lniana szmatka. Całość usztywnia flizelina, przyprasowana do jednej z warstw - genialny wynalazek. Teraz tylko pytanie, co do niego włożyć, albo - komu go dać ;)

Woreczki w klimacie włoskim

2011-03-04T17:26:00.003+01:00

Na zewnątrz jakby włoskie ornamenty, w środku zwykłe, białe płótno, a wszystko związane tasiemkami. Tak, szaleństwo trwa, przynosi sporą radość i pewną liczbę kolorowych woreczków na Różne Rzeczy :)

Koszyczek

2011-02-27T14:03:00.003+01:00

W niekończących się wędrówkach po sieci trafiłam na kolejną odnóżkę blogów rękodzielniczych. Szycie toreb, torebek, woreczków, pojemniczków, koszyków, patchworki rozmaite - istne szaleństwo. Usiadłam więc dziś rano do maszyny i po godzinie powstał koszyczek:

Wszystko wyciągnięte z zapasów - szary sztruks, wzorzysta bawełna i kawałek szmatki, który posłużył za usztywnienie. Koszyczek jest miękki, dno gęsto przepikowałam, wstążeczka nawet pasuje. Następnym razem (a będzie następny raz, oj będzie) z pewnością zmienię trochę proporcje - wyższe ściany sprawią, że będzie bardziej zwarty.

Strasznie mi się podoba, a Wam? ;)

Wprawdzie wygląda nienajlepiej...

2011-01-25T00:00:00.003+01:00

... ale była bardzo dobra. Potrawka w stylu hm, zimowym, przepis zaczerpnięty z jakiegoś bloga i oczywiście adaptowany do warunków.
Najpierw pokroiłam surową białą kiełbasę w kawałki. Przesmażyłam na odrobinie oleju, dołożyłam do tego posiekaną cebulę i parę ząbków czosnku. Nie przejmowałam się miażdżeniem go, ot - małe kawałeczki. Posmażyłam chwilę, zalałam nieco-ponad-kieliszkiem czerwonego wina (nienajlepszego, ale przyzwoitego Caberneta). Do tego dołożyłam dwie puszki pomidorów i pokrojoną w kawałeczki żółtą paprykę. Pogotowałam może pół godziny, ale nie dłużej. Na ostatnie dziesięć minut wrzuciłam kolanka. Już w miseczkach posypałam bazylią i parmezanem.

Wnioski:
1. Mniej cebuli, za to drobniej pokroić.
2. Więcej czosnku, co najmniej dwa ząbki więcej.
3. Ze względu na głęboki, fioletowy niemal kolor wina może lepiej byłoby albo wybrać inne czerwone, albo dać białe.
4. Więcej różnych innych warzyw.
5. Mniej kolanek. O połowę.
6. Płatki chili, koniecznie.

Serio, było naprawdę smaczne, ale pragnę ewolucji. Dlatego następnym razem będzie inaczej, o czym doniesie Wam yours truly ;)

Korzenne bułeczki

2010-03-26T15:30:00.002+01:00

Dawno nie miałam czasu tyle gotować i piec, co ostatnio. Szczęśliwie zmuszona przez pracodawcę do odebrania zaległego urlopu, pojechałam na parę dni w Zupełnie Inne, Dobre Miejsce, gdzie oddałam się przyjemnościom ducha i ciała.

A korzenne bułeczki z migdałami to wielka przyjemność, oj tak. Przepis znalazłam w nieocenionym blogu Liski, Pracownia Wypieków. Będąc chwilowo pozbawiona możliwości precyzyjnego odważenia składników, zrobiłam ciasto zbyt rzadkie i miękkie. Nie udało się go rozwałkować, pokroić ani zwinąć w apetyczne ślimaczki, ale udało się zrobić ładne, lekko asymetryczne kuleczki, z których wypiekły się pachnące, maślane bułki.

Zjedliśmy je z miodem i powidłami śliwkowymi, choć można było też zupełnie saute...

Sałata z cukinią i mozzarellą

2009-09-02T20:07:00.004+02:00

Przepis na sałatę znalazłam gdzieś w sieci - niestety, nie pamiętam miejsca. Jeśli wydaje Ci się znajomy - daj znać, zamieszczę link do oryginału.

Wzięłam średniej wielkości cukinię i pocięłam wzdłuż w trzymilimetrowe mniej więcej plastry. Usmażyłam plastry na oliwie i odłożyłam, żeby wystygły trochę. Do miski wrzuciłam pół paczki skrawków sałaty (to podobno straszny obciach, ale pojęcie "mieszana sałata dla dwóch osób" wymaga potwornych ilości sałat). Do tego - trzy średnie pomidory, obrane ze skóry i pocięte w ósemki. Posiekałam drobno dwa ząbki czosnku i pół malutkiej papryczki chili i przesmażyłam do momentu, kiedy czosnek zaczął lekko brązowieć. Oliwę i czosnek z papryczką po przestudzeniu zmieszałam z sokiem z połowy cytryny i trzema łyżkami wody, solą i pieprzem. Polałam tym sosem sałatę i warzywa, wymieszałam. Położyłam plastry cukinii. Wrzuciłam kilka malutkich kuleczek mozzarelli.

W opisie to brzmi, jakbym spędziła godzinę w kuchni, ale wszystko zajęło mi 20 minut. Było genialne ;)

Ulubiony makaron żony Jamiego Olivera...

2009-02-15T23:40:00.002+01:00

...a przynajmniej tak został opisany w książce, którą ostatnio sobie kupiłam. Zrobienie go trwa mniej więcej tyle, ile gotuje się makaron, zaczęłam więc od wstawienia i osolenia wody (tak naprawdę, to wodę osoliłam później, bo kiedy już jest gorąca, z wsypywanej soli powstają w niej białe chmury i zawirowania, przepadam za tym widokiem...). Następnie otworzyłam dwie puszki tuńczyka w oliwie i odsączyłam na sitku. Dorodną, czerwoną cebulę pokroiłam i przesmażyłam na oleju, dołożyłam tuńczyka i podsmażyłam dalej. Oryginalny przepis każe w tym miejscu smażyć też świeżą papryczkę chili, ale nie miałam jej pod ręką. Zastąpiłam papryczkę tajską pastą chili - około pół łyżeczki wmieszanej potem do sosu.

Następnie wlałam dwie puszki krojonych pomidorów. Niestety, zimą puszka to jedyne źródło pomidora, który pachnie jak pomidor. Na pewno lepsze byłyby świeże. Na tym etapie doprawiłam - czarny pieprz, trochę soli, wspomniane wcześniej pół łyżeczki pasty chili i pół łyżeczki cynamonu. Cynamon sprawia, że sos nabiera głębi, egzotycznego, lekko słodkawego aromatu.

Już po wymieszaniu z makaronem, w ostatnim momencie przed podaniem dorzuciłam do sosu pęczek pokrojonej niedbale bazylii.

Jest wspaniały. Naprawdę wspaniały - pachnący, sycący, ciepły.

Miniaturowa paterka w brązach

2008-11-01T01:16:00.004+01:00

Moje ukochane szkliwo miodowe w piecu Agnieszki wypala się na lekko przezroczysty, niekiedy opalizujący brąz. Szkliwię nim więc namiętnie, kocham brązy, a szczególnie w ceramice.

Miniaturowa paterka mieści balsam do ust i szpulkę miedzianego drutu biżuteryjnego, kilka monet albo świeczkę. Ma jakieś 10 cm średnicy i nikomu jej nie oddam, bo bardzo mi się podoba...

Marzenie o kominku

2008-10-21T00:52:00.003+02:00

Marzę o kominku. Chwilowo marzenie jest słabo osiągalne, zrobiłam więc sobie taką miniaturkę. Doskonale wyobrażam sobie podobną konstrukcję paleniska, obramowaną unikatowymi kaflami albo "tylko" w glinianej ramie. Nie wyobrażam sobie natomiast procesu konstrukcji i wypału takiej ramy... ;)

Na Niewiadomoco

2008-10-20T22:17:00.002+02:00

Przyznaję się: kompletnie, ale to kompletnie nie miałam pomysłu, co zrobić. Wzięłam więc kawałek gliny i miętosiłam go w ręku, aż powstała miseczka. A potem wzięłam drugi, mniejszy - i ulepiłam drugą. Są miłe w dotyku i polubiłam te maluchy, choć zupełnie nie mam pomysłu, do czego miałyby służyć... ;)

Szalona Lipa Powraca

2008-10-20T22:08:00.004+02:00

Wiecie albo jeszcze nie wiecie, że na urodziny (30!) dostałam aparat fotograficzny, jest więc szansa, że zarówno ten blog, jak i Przyjemności zaczną być bardziej regularnie aktualizowane. Na razie - Powrót Szalonej Lipy. Talerz jest już obiecany Sh., bardzo go lubię. A niedługo, mam nadzieję, uda się więcej poszaleć z liśćmi, bo mam zachomikowane kilka ciekawych z rogowskiego arboretum.

Liść Szalonej Lipy

2008-08-11T00:35:00.004+02:00

Szalona Lipa rośnie około pięciu minut jazdy rowerem ode mnie. Po ścięciu większej części drzewa liście jakby oszalały, rosną czterokrotnie większe, niż liście zwykłej lipy. Zabrałam sobie kilka liści tego szalonego drzewa i odcisnęłam w glinie, a to pierwsze efekty. W żyłki wpuszczona czarna angoba, na to położone nowe, miodowe szkliwo. Niestety, kładąc szkliwo najprawdopodobniej zapaprałam je angobą i wyszły zacieki. Niemniej bardzo mi się to podoba, jako talerz na drobiazgi, zagubione w kieszeniach monety i klucze...

Pudełeczko i miska

2008-08-10T23:56:00.004+02:00

Nareszcie, nareszcie - czerwone szkliwo. Kupione na Spotkaniach Ceramicznych szkliwo ma na imię "Kardynał" i było o wiele piękniejsze na próbce. Niemniej - jestem zachwycona jego urodą i nierównym, ślicznym wybarwieniem. Przyznam, że nie tak miało wyglądać i efekt plam jest niezamierzony. Prawdopodobnie wpłynęła na to atmosfera pieca, resztki siarki z innych przedmiotów albo opary miedzi z innych szkliw.

Czarne i czerwone szkliwo. Fajnie się robiło to pudełeczko, chociaż dość długo. Musiało dwa razy podsychać trochę, zanim mogłam je pokryć angobami. Zainspirowała mnie jedna z moich nowych książek o ceramice. Poniżej - środek pudełeczka:

Wisiorki

2008-06-15T15:42:00.002+02:00

Powstały dawno już temu z czerwonej gliny o bardzo drobnym szamocie. Zdjęcie komórkowe, robione zimowym popołudniem na oknie. Bardzo je lubię, są ciekawe i rzadko spotykane. Agnieszka robi podobne, oczywiście ładniejsze, ciekawiej poszkliwione. Niedługo pokażę nowsze, robione z P. w Wołominie, które udało mi się ładnie poszkliwić. A w każdym razie te z nich, które udało się poszkliwić ładnie ;)

Miseczka dla J.

2007-12-25T18:25:00.000+01:00

Powstała już nową metodą, czyli "jeśli tylko możesz, wszystko rób na dwa razy". Uformowana z wałków, a potem klepana po przeschnięciu, malowana angobą, szkliwiona bezbarwnie i ze smugami czarnego, gęściutkiego szkliwa, które pięknie ścieka po powierzchni. Lubię tę technikę, zdaje się, że będzie tego więcej. Miseczka zamieszkała u J. Foto: P. Poniżej detal:

Podstawka pod kubek / garnek / świecę.

2007-12-25T18:20:00.000+01:00

Mało kto mi wierzy, że to przypadek i odpad produkcyjny, a ja sama jestem tą drobną formą zachwycona. Jeśli tak miałyby moje odpady produkcyjne wyglądać 5 razy na 10, byłabym wyjątkowo zadowolona. Odciśnięte liście i gałązki sumaka, zielona angoba przed pierwszym wypałem i biała na biskwit, bezbarwne, błyszczące szkliwo. Pod spodem zamontowane są nibynóżki z filcowej podkładki pod krzesła, żeby można było bezpiecznie postawić na drewnianym blacie. Foto: P.

Na ołówki

2007-12-25T18:15:00.001+01:00

Ma około 10 cm wysokości i tyleż średnicy, doskonale pasuje do ołówków. Angoba, drapanie szpikulcem i matowe, bezbarwne szkliwo. Foto: P.

Łódeczka

2007-12-25T18:07:00.000+01:00

Łódeczka miała być w teorii na oliwki - spodobały mi się gdzieś widziane podobne, ale nieco dłuższe, za to znacznie węższe łódeczki. Matowe, bezbarwne szkliwo zmieszane z białym w nieznanej mi proporcji. Foto: P.

Znów była dłuuuga cisza...

2007-12-25T18:03:00.000+01:00

Ani chybi dlatego, że ciągle coś się nie składało i nie było jak robić zdjęć. Nareszcie są - piękne zdjęcia P., robione nieco ponad tydzień temu. Rzeczy na zdjęciach powstawały właściwie od lata.

Pierwsza jest miseczka, średnicy około 7 cm. Zrobiona dość niedbale, ale ładnie wyszło na niej matowe szkliwo.

Listek

2007-09-19T16:50:00.000+02:00

Dawno nie było nic nowego - głównie dlatego, że nie było zdjęć, ale teraz powinno się pokazać parę nowych rzeczy.

Listek rósł sobie na ulicy Zamiany w czyimś ogrodzie. Zwisał na zewnątrz, więc cichcem go zerwałam i odcisnęłam w glinie. Od tego zaczęła się listkowa obsesja, której efekty będziecie oglądać już niedługo.

Listek mieszka teraz w Łodzi, u P.

Błękit na brązie

2007-08-11T21:32:00.002+02:00

Ulubiona butelka

2007-08-11T21:32:00.001+02:00

Butelki

2007-08-11T21:31:00.001+02:00

Dwie miseczki

2007-08-11T21:29:00.003+02:00

Dzbanuszki

2007-08-11T21:29:00.001+02:00

Naczynka z moim ulubionym szkliwem

2007-08-11T21:28:00.001+02:00

Dwukolorowe

2007-08-11T21:27:00.001+02:00

Beżowe filiżanki

2007-08-11T21:26:00.001+02:00

Błękitny kubek dla Agnieszki

2007-08-11T21:24:00.001+02:00

Ciężki kubek

2007-08-11T21:23:00.001+02:00

Największa miska

2007-08-11T21:22:00.001+02:00

Ulubiona miska mojego brata

2007-08-11T21:21:00.001+02:00

Miseczka ślimakowa

2007-08-11T21:20:00.001+02:00

Czarne miseczki

2007-08-11T21:18:00.001+02:00

Czarne drobiazgi

2007-08-11T21:17:00.001+02:00

Dwojaki z uchem bolesławieckim i świecznik

2007-08-11T21:15:00.000+02:00

Mjut :)

2007-08-11T21:14:00.001+02:00

Amforki

2007-08-11T21:13:00.001+02:00

Dwa kubeczki na ołówki

2007-08-11T21:12:00.001+02:00

Drobiazgi beżowe

2007-08-11T21:07:00.001+02:00

Kurak w piwie

2007-08-03T22:17:00.001+02:00

Miałam pracować, tak? Nikogo więc zatem nie zdziwi, że łaziłam po Galerii Potraw i znalazłam to. Niestety, pieczarki kompletnie mi do tego nie pasowały. Wsiadłam na rower, przywiozłam kuraka, piwo i jabłka i zaczęłam działalność.

Cztery pałki z kurczaka pozbawiłam skóry i obsmażyłam na maśle (nie powtarzajcie tego w domu - masło się spali na pewno, więc trzeba użyć oleju albo mieszanki oleju z masłem, a najlepiej - obsmażyć na oleju, a masło dać do duszenia dopiero). Dobrą (czytaj: niespaloną) część masła przelałam do drugiego garnka i zmieszałam z 1/3 małej butelki jabłkowego piwa. Posoliłam, popieprzyłam lekko, wcisnęłam sok z cytryny - około dwóch łyżek - zagotowałam i włożyłam tam kuraka, wyjętego wcześniej z masła. Dusiłam jakiś czas (niestety, nie pamiętam ile) i dolewałam od czasu do czasu piwa. Na ostatnie 20 minut duszenia wrzuciłam do garnka dwa jabłka, pocięte w ósemki.

Wyszło wspaniałe, miękkie i delikatne mięso przesycone zapachem jabłek, złociste w kolorze i pięknie pachnące.

I pudełeczko.

2007-07-24T13:15:00.000+02:00

Pudełeczko miało być maselniczką. Przynajmniej takie miałam wobec niego plany. Zmieniłam zdanie po tym, jak zobaczyłam, że właściwie przypomina bardziej urnę. Nad maselniczką myślę dalej, a to pokazuję jako Pudełeczko Na Coś, Co Akurat Zechcę Do Niego Włożyć.

Kieliszki kolejne

2007-07-24T13:12:00.000+02:00

Generalnie jest ich sześć i od jakiegoś czasu mieszkają w Łodzi ;) Trzy pozostałe są podobne; góra wyciskana z formy i angobowana potem, żeby podkreślić spękania, a dół ze zwiniętego paska gliny. Dół dodatkowo nie jest szkliwiony, ma fajną fakturę. Mają pojemność około 50 ml; nadawałyby się na miód na przykład. Lubię je.

Raspberry Coffee

2007-07-10T14:49:00.001+02:00

Tort imieninowy znaczy. Miał kształt serca, był średniej wielkości - cóż, 90% zjedzone i tylko tyle praktycznie zostało, żeby zrobić zdjęcie.

Ćwierć szklanki kawy zalanej wrzątkiem do pełna,
2 szklanki mąki,
2 łyżeczki proszku do pieczenia,
100 ml oleju roślinnego,
3/4 szklanki drobnego cukru,
2 jajka.

Bez wielkiego nabożeństwa wrzuciłam wszystko do miski i wyrobiłam mikserem. Wydawało się nieco za rzadkie, w wyniku czego dodałam trochę mąki; nie wiem, ile dokładnie.
Piecze się około pół godziny w 180 stopniach. Po wyjęciu trzeba ostudzić i przekroić na pół.

W trakcie pieczenia można przygotować poncz. Ja zrobiłam również bez nabożeństwa - połączyłam wodę, cukier i sok z cytryny w takiej proporcji, żeby było cytrynowe i słodkie. Do lekkiego nasączenia ciasta trzeba nieco ponad pół szklanki płynu. Nasączyłam.

Dwa małe opakowania śmietany kremówki dobrze schłodziłam (jeśli z czasem jest krótko, wstawiam do zamrażarki na godzinę-półtorej; jeśli kto przezornie zaopatrzył się w śmietanę wcześniej, wystarczy jej spędzić noc w najzimniejszym miejscu lodówki). Wrzuciłam do garnka i ubiłam, cała w strachu, że przedobrzę i zrobię masło, jak ostatnio.

Na koniec zostaje układanie warstw: Ciasto, śmietana, maliny, śmietana, ciasto, śmietana, maliny. Dobre ;)

Tydzień w błocie

2007-07-08T16:04:00.000+02:00

Jak pisałam tutaj, tydzień siedziałam w błocie Lubelszczyzny próbując toczyć na kole. Realne efekty będzie widać za miesiąc pewnie (powolne schnięcie, wypał na biskwit, szkliwienie, wypał szkliwa), na razie więc musicie się zadowolić tymi świeżynkami, jeszcze niewyschniętymi. Zdjęcia były robione w piwnicy aparatem w telefonie; nie oczekujcie więc dobrych zdjęć ;)))

Powyżej - trzy amforki, świecznik i filiżanka nieopatrzone jeszcze uszkami. Ciężko rozpoznać, które jest które - świecznik jest drugi (teraz ma masywne uszko), filiżanka czwarta (uszko delikatniejsze; jeśli nie pęknie w wypale, będzie szkliwiona na wrzosowo). Amforki zostaną w biskwicie albo będą szkliwione tylko w środku, for more archeo look.

Kolejny świecznik (nie będzie miał uszka), kolejna amforka i dwojaki. Z dwojakami jest potężny problem - trzeba wytoczyć dwie takie same formy, co stanowi spore wyzwanie. W ogóle toczenie jest wyzwaniem. Uszko dwojaków, jak orzekł mistrz Piotr, jest w stylu bolesławieckim. Nie miałam o tym pojęcia; po prostu nie było jak zrobić poprzecznego.

Butelki to ostatni dzień kursu; Piotr wyciąga półmetrowe butle i niewiele niższe bańki; my zadowalaliśmy się 25cm buteleczkami. Pierwsza butelka podoba mi się najbardziej, niestety musiałam ją poważnie naprawiać; odcięta za wysoko miała dziurę w dnie. Cudnie byłoby nalać do niej miodu dwójniaka, a potem nalewać z niej do glinianych, małych czarek.
Duże miski też robiłam wczoraj. Mają jakieś 15 cm wysokości i żałuję, że nie udało mi się wytoczyć większej. Potrzebna jednak na taką wielką misę gałka gliny (1,2 - 1,5 kg) jest jednak jeszcze dla mnie za trudna do wycentrowania; wyrywa się z rąk, wichruje i opada.

A to już żart; po wytoczeniu tego słoiczka (który miał być megafiliżanką) stwierdziłam, że jest tak kubusiowaty, że inaczej się nie da. W ataku głupawki napisałam na nim, co napisałam i dorobiłam pokrywkę. Pokrywki fajnie się robi; trzeba utoczyć gałkę, a potem miniaturowy talerzyk na konkretny wymiar, a po wstępnym przeschnięciu połączyć.

Co wyszło z foremek.

2007-06-07T00:51:00.000+02:00

Pamiętacie te gipsowe foremki, które robiłam jakiś czas temu? To są właśnie efekty tej działalności. Miseczka i "naczynko" - nie mam pojęcia, jak nazwać to coś, biorące kształt od miniaturowej doniczki. Miseczka ma genialną cechę - na czerwonej glinie nie pęka szkliwo (czytaj: na tej czerwonej glinie nie pęka to szkliwo ;) więc może się nadawać nawet na oliwki, ciastka czy cokolwiek. W naczynku natomiast pięknie wygląda świeczka-herbatniczka; miedziana angoba lśni urokliwie w jej świetle ...

Kieliszek

2007-06-07T00:47:00.000+02:00

Kto powiedział, że kieliszki mają być szklane? W poszukiwaniu Formy ;) zrobiłam takiego cudaka. Miał być częścią większej całości, potem zrezygnowałam z tego projektu, ale ta sierotka została. Dobrze trzyma się w ręku, ma swój urok, nadaje się do jakiegoś likieru. Spodobała się J. i od wczoraj ma nowy dom.

Gruby szamot

2007-06-07T00:43:00.001+02:00

Pierwszy raz wzięłam do ręki glinę o grubym szamocie. Było śmiesznie - mięciutka glina ciężko się formowała i w efekcie powstała nieduża (fi=15 cm) miseczka krzywa, ale o nieco rustykalnym sznycie. Nadaje się wyłącznie do suchych rzeczy, bo szkliwo popękało dość gęsto. Odpad technologiczny, ale miły. Spróbuję jeszcze na pewno...

Martha's brownies

2007-05-12T20:22:00.000+02:00

A z brownie było tak: Chodziło mi po głowie od paru dni, odkąd zobaczyłam zdjęcie ciastek zrobionych przez dziuunię. Przepis Marthy, tłumaczenie dziuuni.

113 gramów masła, 2 tabliczki czekolady i 1 i 1/4 szklanki cukru topi się ostrożnie w garnuszku i lekko studzi, dorzuca 3 całe jajka i miesza. Przesiewa się szklankę mąki, po pół łyżeczki soli i proszku do pieczenia i 1/4 szklanki kakao, sypkie wrzuca się do mokrego i z grubsza miesza (tylko tyle, żeby się połączyło). Wykłada się papierem kwadratową foremkę o boku ok. 25 cm i nalewa tam ciasto, wyrównuje i piecze 50-60 minut w 175 stopniach C. Kroi się po ostudzeniu - ja pokroiłam za wcześnie, stąd porwane brzegi. Generalnie chodzi o to, żeby zrobić piękny, dorodny zakalec...

Muffinki wieczorową porą

2007-05-09T20:14:00.000+02:00

Przepis banalny.

W garnuszku roztapia się około 6 deko masła roślinnego. Garść rodzynek można posiekać, a można nie (ja zrobiłam pół na pół, nie chciało mi się ich drobno kroić). W miskę sypie się dwadzieścia deko mąki i piętnaście deko cukru, paczuszkę cukru waniliowego i pół łyżeczki soli. Wbija się jajko, leje masło i mleko (albo jogurt); tego ostatniego pół szklanki. Sypie się rodzynki i miesza byle jak, byle się mniej więcej połączyło. Potem w foremki (mniej więcej do 2/3 głębokości foremki) i na 20 minut do pieca, w jakichś 180-190 stopniach...

Lampionik znów

2007-05-09T00:05:00.000+02:00

Lampionik też lubię. Mógłby mieć zgrabniejszą podstawkę, nie da się ukryć. Ale i ta jest ładna. Oryginalnie miało inaczej wyglądać, być bardziej hm, ziemne i średniowieczne. Nie umiem jeszcze tak malować - ani angob nie mam takich, jakie sobie wymyśliłam. Podoba mi się mimo to, świeczka fajnie w nim wygląda, przez okienka ;)

Podstawka pod kadzidełka

2007-05-09T00:01:00.000+02:00

Owszem, podpatrzyłam podobne u Agnieszki. Ale moja nie jest ostatecznie taka sama, więc nie mam wyrzutów sumienia, poza tym kopiowanie mistrza nie jest niczym złym, do pewnego momentu. Drobne przekłamanie kolorów - szkliwo jest błękitne, nie turkusowe. Reszta drapana drucianym pędzelkiem. Lubię je, dobrze trzyma kadzidełko...

Co za idiota wmówił mi...

2007-04-16T10:36:00.000+02:00

...że mam dwie lewe ręce? Jakoś w szkole to musiało być. Bez sensu.

Formy

2007-04-15T18:50:00.000+02:00

Generalnie służą do tego, żeby sobie w nie wcisnąć glinę, wyrównać i uzyskać przyzwoite, powtarzalne kształty. Mała, czerwona doniczka i miseczka z duraleksu nie chciały wyjść z gipsu (były smarowane parafiną, a nie wazeliną). Rozcięłam więc formy piłą, zlepiłam na powrót, oczyściłam i zalepiłam dziurki. Potem poobcinałam piłą część formy miseczkowej.

Dziś próbowałam zrobić te same rzeczy z pierwszą formą, w której wciąż tkwiła doniczka. Niestety, niechcący przecięłam też doniczkę, a formę będę musiała skleić i mocno uzupełnić świeżym gipsem. Ale to chyba już nie dzisiaj... ;)

Zawisło na ścianie...

2007-04-15T00:38:00.000+02:00

...wprawdzie tylko chwilowo, ale zawisło. Jest całkiem wykończone, ma sznureczek i jest przyklejone do ramki. Ma już właścicielkę, choć jeszcze parę dni będzie spać u mnie, wygodnie, na biurku.

Oprócz tego robię sobie gipsowe formy do wycisków glinianych, jak jutro będzie dobre światło, to je sfotografuję i wrzucę...

Nawet mój brat powiedział, że jest śliczne, wyobrażacie więc sobie, jaka jestem z niego dumna ;)

I jeszcze jedna miseczka

2007-04-10T23:00:00.000+02:00

Miseczka kwadratowa. Lubię takie, są ciekawe, a robi się je bardzo prosto. Niestety przekłamanie kolorów znowu - w środku jest miedziana angoba pod bezbarwnym szkliwem, z zewnątrz czarna angoba pod czarnym.

Lustro

2007-04-10T22:42:00.000+02:00

Jaka szkoda, że nie mając aparatu z prawdziwego zdarzenia nie mogę się bardziej pochwalić, bo to akurat bardzo mi się podoba, a zdjęcie jakby dziwne.

Ramka na małe lusterko o boku 15cm, wzorek ryłam igłą i wpuszczałam w niego czarne szkliwo.

Druga mydelniczka

2007-04-10T22:36:00.000+02:00

To była inspiracja dla miseczek dla dziewczynek. Z drżeniem serca wycinałam dziurki na wodę. Ciekawa jestem, czy to szkliwo wytrzymałoby wodę; może sprawdzę to i doniosę Wam uprzejmie. Gdyby tak, byłoby super naprawdę; na razie jednak na wszystkim z białej, szamotowej gliny szkliwo bezbarwne mi pęka. Taka uroda tego szkliwa na tej glinie, nie da się nic na to poradzić.

Być może powinnam była wypełnić kontur czarnym szkliwem, ale jakoś podobały mi się pierwotne kolory, znacznie jaśniejsze niż po wypale.

Ślimak, ślimak...

2007-04-10T22:31:00.000+02:00

A to Miska Z Miedzianym Ślimakiem. Budowana z wałeczków, nieco nierówna, malowana angobami i szkliwiona bezbarwnie. Nie ma jeszcze żadnej historii - może tylko taką, że cudnie rysuje się spirale przez zakręcenie toczkiem i namalowanie prostej kreski ;)

A tak serio - jestem z niej dumna.

Miseczki dla Ani i Asi

2007-04-10T22:28:00.000+02:00

W pracowni spotykam co tydzień Anię i Asię, rezolutne dziewięciolatki. Bardzo zachwycone mydelniczką z rybką poprosiły mnie, żebym coś dla nich zrobiła. Efektem były dwie jednakowe, malutkie miseczki - średnicy około 5 czy 6 cm każda...

Mydelniczka

2007-04-02T14:17:00.000+02:00

Nie wiem, czy ta mydelniczka oparłaby się działaniu wody i mydła. Możliwe, że tak - na razie nie sprawdzałam. To była jedna z pierwszych zabaw czerwoną gliną.

Miseczki dwie

2007-04-02T14:09:00.000+02:00

Od tych miseczek zaczęła się moja przygoda ceramiczna w Warszawie (bo nie mam zdjęć pierwszych kubków, luksemburskich, może się kiedyś pojawią zdjęcia). Dwie małe miseczki, średnicy i boku odpowiednio 8 i 10 cm. Formowane z wygładzanych wałeczków białej gliny, malowane brązową angobą, w końcu szkliwione bezbarwnie i różowo. Jedna z nich stoi na biurku i przechowuje cukierki, druga służy jako podstawka do grubej świecy.

Na nich się nauczyłam, że glina kurczy się w czasie wypału...

Świeca. Tylko świeca.

2007-04-02T14:04:00.000+02:00

Świeca wynikowa. Miałam resztkę pomarańczowej parafiny i zero pomysłu. Rozlałam parafinę na papierze do pieczenia, odczekałam, położyłam knot i zwinęłam. Wyszło coś takiego, ładnego i efektownego, ale wątpię, czy dającego się zapalić i palącego się potem spokojnie...

Chlebek owocowy

2007-04-02T13:14:00.000+02:00

Chlebek owocowy powstał na czuja. Wzięłam około 75 deko mąki pszennej, 2 paczuszki drożdży instant (porcja na kilogram, ale ciasto jest ciężkie, więc trzeba więcej), niecałą szklankę mleka, 3/4 kostki stopionego masła, 2 banany,
2 gruszki, pół szklanki namoczonego we wrzątku maku, niecałą łyżeczkę soli i 3/4 szklanki cukru.

Zmieszałam mąkę ze wszystkim, przy czym owoce skroiłam i zmiksowałam na papkę. Wyrobiłam na kulę (trzeba było dodać ciut mąki, ale niewiele) i zostawiłam, aż wyrosło dwa razy większe niż pierwotnie, przebiłam, ułożyłam w dwa bochenki, piekłam w 190 stopniach, aż pachniało, a włożony w ciasto patyczek był suchy. Widoczne na grzbiecie dziurki zrobiłam nacinając ciasto nożyczkami. Było bardzo, bardzo dobre...

Luminaria

2007-04-02T13:06:00.000+02:00

To też z serii dawno i nieprawda - imieninowy prezent dla brata; liście jarzębiny zatopione w parafinie, podświetlane tealightem od środka łupinki.

Niektóre świece

2007-04-02T12:52:00.000+02:00

Tę świecę odlałam - też daaawno temu - z tutki po papierze toaletowym. Bardzo proste, barwione nie pamiętam już czym, chyba woskowymi barwnikami. Tęsknię za świecami i pewnie porobię sobie jeszcze, wczoraj w ramach sprzątania dokopałam się do Wielkiego Pudła z Parafiną...

Foto: P.

Chlebek Delii Smith

2007-04-02T12:43:00.000+02:00

Dawno, dawno temu zrobiliśmy z P. zakupy, przyszliśmy do domu, którym była tego letniego weekendu Hacjenda Pod Kotem Kazimierzem. Zdjęcie powstało dwie godziny później, kiedy Chlebek Delii z fetą i rozmarynem stał się chlebkiem.
Przepis tyleż efektowny, co banalny - mąka, proszek do pieczenia, woda, odrobina oliwy, pieprz cayenne, sól oczywiście, feta i rozmaryn. Bliższe szczegóły w dalszym terminie...

Foto: P.

Teraz się zastanawiam tylko...

2007-04-02T11:41:00.000+02:00

Czy przenosić tu zdjęcia z Tamtego Bloga, czy zostawić jak jest. Może przeniosę - to by znaczyło, że trochę więcej postów pojawi się tu teraz, a trochę mniej później. Nie szkodzi, mam nową zabawkę i zamierzam w pełni z niej korzystać ;)

Witam znów ;)

2007-04-01T23:21:00.000+02:00

W życiu bym nie pomyślała, że mogłabym zapomnieć hasła do bloga. Ale zapomniałam - do tego, który kiedyś miał być miejscem rękodzielniczym. Próbowałam sobie przypomnieć, wykorzystać któreś z Ulubionych Słów, ale niestety. Nie wyszło.

Zatem kontynuacja będzie tutaj. Zapraszam ;)